Zygmunt Bugajski

Zygmunt Aleksander Bugajski urodził się 6 grudnia 1887 roku w Dąbrowie Górniczej. Był działaczem politycznym, urzędnikiem, radcą prawnym i teoretykiem więziennictwa. Działał w Polskiej Partii Socjalistycznej - Frakcji Rewolucyjnej w Rosji. Studiował prawo i ekonomię w Moskwie, a pracę w zakładzie dla nieletnich przestępców podjął jeszcze podczas studiów. W czasie rządów Rządu Tymczasowego kierował więzieniem na Tagance w Moskwie. W 1918 roku przedostał się do Warszawy.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został naczelnikiem więzienia mokotowskiego, a następnie kierował Wydziałem Penitencjarnym w Ministerstwie Sprawiedliwości. Uczestniczył w organizacji polskiego więziennictwa, inicjował tworzenie szkół dla funkcjonariuszy Straży Więziennej i założył ogólnopolską bibliotekę więzienną dla skazanych. Był docentem Wolnej Wszechnicy Polskiej. Publikował prace dotyczące więziennictwa, w tym „Więzienioznawstwo” oraz „Pracę więźniów”.

Po agresji ZSRR na Polskę został aresztowany i osadzony w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 roku został rozstrzelany w Katyniu. Otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi i Medal Niepodległości.

Na podstawie artykułu „Zygmunt Bugajski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.