Waldemar Derej

Waldemar Derej (ur. 1 stycznia 1936 w Dąbrowie Górniczej, zm. 6 lipca 1992) był polskim działaczem samorządowym i partyjnym oraz prawnikiem. Od 1945 roku mieszkał z rodziną w Koźlu, gdzie ukończył szkołę zawodową. Wstąpił do Powszechnej Organizacji „Służba Polsce”, ukończył szkołę oficerską i do 1956 roku służył w jednostce Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Katowicach. Następnie pracował jako sztygar, a później w Kopalni Surowców Mineralnych w Januszkowicach, gdzie objął stanowisko dyrektora. Ukończył technikum górnicze oraz studia prawnicze na Uniwersytecie Wrocławskim.

W młodości należał do Związku Walki Młodych i Związku Młodzieży Polskiej, a w latach 50. wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1960-1975 przewodniczył Powiatowemu Komitetowi Frontu Jedności Narodu w Koźlu. Pod koniec 1975 roku wyznaczono go na pierwszego prezydenta Kędzierzyna-Koźla. Oficjalnie zatwierdzono go na stanowisku 16 lutego 1976 roku, a objął je 15 marca. W 1982 roku przeszedł na emeryturę i został działaczem Towarzystwa Ziemi Kozielskiej. Otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski oraz odznaczenia związane z kulturą fizyczną i działalnością w Koźlu i Kędzierzynie-Koźlu.

Na podstawie artykułu „Waldemar Derej” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.