Tytus Filipowicz

Tytus Filipowicz urodził się 21 listopada 1873 roku w Warszawie. Był polskim działaczem politycznym, dyplomatą i publicystą. Kształcił się w szkole sztygarów w Dąbrowie Górniczej, a po jej ukończeniu pracował w kopalni „Flora”. Działał w Polskiej Partii Socjalistycznej, w 1897 roku założył i redagował nielegalne pismo „Górnik”. Po aresztowaniu przez żandarmerię carską wyjechał do Londynu, gdzie publikował w czasopiśmie „Przedświt” i ukończył Szkołę Nauk Politycznych. Współpracował z Józefem Piłsudskim, między innymi podczas wyjazdu do Japonii w 1904 roku.

W listopadzie 1918 roku kierował Ministerstwem Spraw Zagranicznych i podpisał depeszę informującą o powstaniu państwa polskiego. Następnie pełnił funkcje dyplomatyczne, między innymi chargé d’affaires w RFSRR oraz posła i ambasadora w Stanach Zjednoczonych. Był także posłem w Finlandii, Belgii i Meksyku. Założył Unię Narodowo-Państwową, a po powrocie z misji w Waszyngtonie przeszedł w stan spoczynku. Po wybuchu II wojny światowej wyjechał do Francji, a po wojnie pozostał na uchodźstwie w Wielkiej Brytanii. Zmarł w Londynie.

Na podstawie artykułu „Tytus Filipowicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.