Jerzy Ziomek

Jerzy Ziomek (1924-1990) był polskim historykiem literatury, badaczem literatury Odrodzenia i Oświecenia oraz teoretykiem literatury. Urodził się w Dąbrowie Górniczej, gdzie spędził okres II wojny światowej i po wojnie uczęszczał do liceum. Studia polonistyczne ukończył na Uniwersytecie Wrocławskim w 1950 roku. W 1951 obronił doktorat poświęcony publicystyce „Kuźnicy Kołłątajowskiej”.

Od 1953 roku pracował na Uniwersytecie Poznańskim, późniejszym Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza. Kierował tam Katedrą Literatury Polskiej, a następnie założonym przez siebie Zakładem Teorii Literatury. Był także dziekanem Wydziału Filologicznego i współpracował z Instytutem Badań Literackich PAN. Pełnił funkcje kierownika literackiego teatrów w Zielonej Górze i Poznaniu oraz redaktora pism „Proscenium” i „Zeszyty Teatralne”.

Do jego prac należą „Renesans”, „Literatura Odrodzenia” i „Retoryka opisowa”. Przygotował również wybory pism Biernata z Lublina i „Psałterza Dawidów” Jana Kochanowskiego. Zmarł w Puszczykowie, a został pochowany na cmentarzu Junikowo w Poznaniu.

Na podstawie artykułu „Jerzy Ziomek” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.