Jerzy Wielowiejski

Jerzy Wielowiejski urodził się 29 marca 1922 roku w Dąbrowie Górniczej, z którą wiązało się jego pochodzenie. W 1936 roku jego rodzina przeprowadziła się do Kielc, gdzie uczył się w Gimnazjum im. Stefana Żeromskiego. Po wybuchu II wojny światowej kontynuował naukę na tajnych kompletach, a od 1941 roku należał do Armii Krajowej. W 2001 roku został awansowany na stopień podporucznika Wojska Polskiego. Po wojnie zdał maturę i przeniósł się do Wrocławia. W latach 1946-1950 studiował tam historię starożytną i archeologię.

Od 1954 roku pracował w Instytucie Historii Kultury Materialnej Polskiej Akademii Nauk. Doktorat uzyskał na Uniwersytecie Warszawskim w 1958 roku, habilitację w 1967, a w 1980 został mianowany profesorem nadzwyczajnym. Jako archeolog i historyk badał kontakty państwa rzymskiego z ludami północnymi oraz prowadził badania osadnictwa z czasów rzymskich w Małopolsce. Uczestniczył w projekcie Tabula Imperii Romani i opracowaniu importów rzymskich w Europie Środkowej. Był autorem książek, w tym „Życia codziennego na ziemiach polskich w czasach cesarstwa rzymskiego”. Zmarł 27 września 2006 roku w Warszawie.

Na podstawie artykułu „Jerzy Wielowiejski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.