Janusz Nawroczyński

Janusz Nawroczyński urodził się we wrześniu 1884 roku w Dąbrowie Górniczej. Był polskim malarzem, ilustratorem i dyplomatą. W 1904 roku rozpoczął studia w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie kształcił się w pracowniach Kazimierza Stabrowskiego i Konrada Krzyżanowskiego. Od 1908 roku kontynuował naukę w prywatnej szkole rysunku i malarstwa Władysława Ślewińskiego. W 1908 lub 1909 roku wyjechał do Paryża i uczęszczał tam do Szkoły Sztuk Dekoracyjnych.

Po wybuchu I wojny światowej zgłosił się jako ochotnik do armii francuskiej. Po kilku miesiącach wrócił do Paryża. Wraz z Konstantym Brandlem brał udział w wystawach organizowanych przez polskie środowisko artystyczne, między innymi przez Towarzystwo Artystów Polskich i Towarzystwo Wzajemnej Pomocy. Po wojnie został sekretarzem w polskiej ambasadzie w Paryżu, a wolny czas poświęcał malarstwu. Od 1922 roku należał do Związku Artystów Polskich, a w 1927 roku został członkiem zarządu tej organizacji. Zmarł 15 stycznia 1931 roku w Paryżu.

Na podstawie artykułu „Janusz Nawroczyński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.