Bogdan Roman Nawroczyński

Bogdan Roman Nawroczyński urodził się 9 kwietnia 1882 w Dąbrowie Górniczej. Był pedagogiem i historykiem pedagogiki, współtwórcą polskiej pedagogiki naukowej. Uczył się w gimnazjach w Kielcach i Warszawie, a następnie zdał egzamin nauczycielski z języka polskiego, łaciny i propedeutyki filozofii. Studiował na Uniwersytecie Lwowskim pod kierunkiem Kazimierza Twardowskiego; w 1914 uzyskał doktorat na podstawie pracy „Prolegomena do nauki o jasności sądów”. Interesował się również prawem, filozofią i socjologią.

W latach 1925-1926 był profesorem Uniwersytetu Poznańskiego. W 1926 rozpoczął pracę na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie kierował Katedrą Pedagogiki i doprowadził do zorganizowania studiów pedagogicznych. W okresie okupacji niemieckiej należał do organizatorów tajnego nauczania uniwersyteckiego. Po przejściu na emeryturę w 1948 nadal działał naukowo i organizacyjnie, a od 1958 ponownie prowadził zajęcia dydaktyczne. Wykładał i publikował do 1967 roku. Zmarł 17 stycznia 1974 w Warszawie.

Na podstawie artykułu „Bogdan Roman Nawroczyński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.