Wystąpienie: Marcin Józefaciuk

Stanowisko

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W onkologii pacjent nie może być przewodnikiem po własnej chorobie w systemie, którego nie zna. Nie może sam pilnować, czy dokumenty dotarły, czy ktoś widzi wynik, czy plan leczenia został przekazany, czy kolejny ośrodek wie, na jakim etapie znajduje się terapia.

Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o Krajowej Sieci Onkologicznej oraz niektórych innych ustaw dotyczy właśnie tych miejsc, w których system powinien być bardziej uporządkowany. Wprowadzenie elektronicznej karty diagnostyki i leczenia onkologicznego, czyli karty DiLO, może poprawić przepływ informacji. Doprecyzowanie roli koordynatora opieki onkologicznej może pomóc pacjentowi przejść przez diagnostykę i leczenie bez poczucia, że wszystko musi organizować sam. Definicja ciągłości opieki jest ważna, bo choroba nowotworowa nie kończy się na jednym badaniu, jednym zabiegu ani jednej decyzji konsylium.

Jako poseł niezrzeszony oceniam kierunek tego projektu pozytywnie. Szczególnie ważne jest to, że Narodowy Fundusz Zdrowia ma monitorować jakość opieki onkologicznej, a nie wyłącznie rozliczać świadczenia. Jeżeli państwo zbiera dane, powinno umieć z nich wyciągać wnioski: gdzie pacjent czeka za długo, gdzie traci ciągłość leczenia, gdzie placówka potrzebuje planu naprawczego, a gdzie konieczne jest szybkie wsparcie organizacyjne.

Trzeba jednak pilnować, żeby cyfryzacja nie stała się kolejnym obowiązkiem dla przeciążonych szpitali i kolejnym źródłem stresu dla pacjentów. Elektroniczna DiLO ma skracać drogę pacjenta, a nie produkować nowe ryzyka: błędy w danych, brak dostępu do informacji, problemy przy migracji dokumentacji czy niejasność, kto faktycznie odpowiada za prowadzenie chorego.

Ten projekt zasługuje na poparcie. Ale jego wartość będzie zależała od wdrożenia: od sprawności systemów, jasnych procedur, realnej roli koordynatora i od tego, czy pacjent onkologiczny poczuje, że państwo widzi nie tylko jego numer w systemie, ale jego strach, czas i potrzebę bezpieczeństwa.